ICR en DSCR: de twee ratio's die uw aanvraag bepalen
De ICR is de rentedekkingsgraad: netto huurinkomsten gedeeld door de rentelast, met een gangbare norm van 1,3 tot 1,5. De DSCR telt ook de aflossing mee en moet doorgaans minimaal 1,1 tot 1,25 zijn. Voldoet u aan één ratio maar niet aan de andere, dan valt de aanvraag alsnog af.
Samenvatting in vijf punten
- ICR = netto huur ÷ rentelast; norm meestal tussen 1,3 en 1,5.
- DSCR = netto huur ÷ (rente + aflossing); norm meestal 1,1 tot 1,25.
- Netto huur is de kale huur minus een forfaitaire kostenopslag.
- De rentelast wordt getoetst tegen een toetsrente, niet de dagrente.
- Bij aflossingsvrij is de ICR bindend, bij annuïtair meestal de DSCR.
Waarom hanteren banken twee ratio's?
De ICR meet of u de rente kunt betalen; de DSCR of u de volledige maandlast kunt dragen. Bij een aflossingsvrije lening zijn ze bijna gelijk, maar zodra u aflost loopt de maandlast op en wordt de DSCR de kritische grens. Banken kijken naar beide om te voorkomen dat een pand bij de eerste tegenslag in de problemen komt.
Wat als u net niet voldoet?
Meer eigen geld inbrengen verlaagt de rentelast en verbetert beide ratio's. Een langere rentevaste periode kan de toetsrente drukken. Ook een aantoonbaar hogere toegestane huur helpt, mits die juridisch houdbaar is onder het WWS.
Gids Vastgoed Financiering 2026 · Beleggingspand financieren · Hoeveel kan ik lenen